Fayrap’ın “popülist” merakı

Sanırım 2009’un son aylarıydı, yine burada Fayrap’ın o ayki sayısıyla ilgili kısa bir yazı yazmıştım ve şimdi 2010 ocak sayısı, üst üste gelmesini önemsemeden yeni bir yazı daha yazacağım.

Edebiyat dergilerinin kapakları, herkesin aklına gelebilecek fikirlerden farklılarına sahip değil.  Bu da vasat bir görüntü sunuyor bizlere.

Fayrap, 2009 başından itibaren kapaklarında yeni formlar deniyor. Arslanbenzer’in ısrarla önerdiği neo-epik şiirin nasıl bir hareketliliğe sahip olduğunu biliyoruz, kapaklarda onun gibi.

Yeni yayın dönemi

2010 Ocak sayısındaki editör yazısında yeni yayın dönemini ve değişiklerin haberini veriyor Arslanbenzer. Bu dönemde bir de logoda yenilik var, kullanılan font değiştirilmiş.

Önceki font Helvetica ailesindendi, değişiklikle birlikte seçilen yeni fontsa Bauhaus ailesinden. Bu tür yenilemeler küçük gibi dursa da önemlidir. Kullanılan veya seçilen fontun karakteri, derginin kimliğiyle ilgili olmalı. Eğer yazı tipinde bir değişikliğe gidiliyorsa, bu, dergideki bir değişikliğin de işaretçisidir; öyle olmalıdır.

Arslanbenzer’in yeni yayın dönemi için seçtiği font önemli ve incelemeye değer. Bu önem, fontun ilişkili olduğu Almanya’daki Bauhaus Tasarım Okulu’yla (1919-1933) olan bağlantısından gelmektedir.

Önce; Bauhaus Tasarım Okulu

Bauhaus, belli amaca yönelik kurulan bir okuldur; klasik, süslemeci ve görsel estetik dışında işlevi olmayan anlayışı reddederek günümüzde de geçerliliğini koruyan iletişime dayalı modern tasarım fikrini inşa etmişlerdir. İlk başkanı, o dönemde otuz bir yaşında olan mimar Walter Gropius’dir. Bünyesinde bir çok sanatçı ve mimar barındıran okulun hocalarından bazılarını sayacak olursak; temel sanat derslerini yürüten ekspresyonist ressam ve yazar Johannes Itten, minimalist anlayışı her defasında vurgulayan konstruktivist fotoğrafçı Laszlo Moholy-Nagy, okulun ilk sergisinin afiş tasarımını da yapan grafik tasarımcı Josst Schmidt, sanat yönetmeni ve fotoğrafçı Herbert Bayer, Lyonel Feininger…